روایت پشت صحنه تولید سریال اسباب زحمت 

به گزارش جام جم آنلاین، سعید کنگاور نظری، مدیر تولید سریال «اسباب زحمت»، با اشاره به چالش‌های این مجموعه تلویزیونی گفت: تعدد لوکیشن و بازیگران از مهم‌ترین دشواری‌های پروژه بود؛ چراکه تولید همیشه بابت جابه‌جایی‌ها و تغییر لوکیشن‌ها با بحران‌های خاص خود همراه است، به ویژه در این سریال که به دلیل حضور یک خاور در بسیاری از صحنه‌ها، شرایط پیچیده‌تری داشتیم. 

وی افزود: مهم‌ترین چالش ما انتخاب محل‌هایی بود که تردد خاور در محله امکان پذیر باشد. عمده پلان‌های ما هم داخل خانه فیلمبرداری می‌شد و هم جلوی در منازل. برای فیلمبرداری در فضای داخلی باید با ساکنان ساختمان هماهنگ می‌کردیم و در عین حال در راه‌پله‌ها و طبقات نیز کار داشتیم. گاهی با یک ساختمان هماهنگ می‌کردیم، اما برخی ساکنان مخالف بودند. سروصدا و رفت‌وآمد جزو چالش‌های روزانه ما بود و این‌طور نبود که به راحتی وارد لوکیشن شویم و بدون دغدغه کار را به پایان برسانیم. 

کنگاور نظری با اشاره به تعدد بازیگران در این مجموعه ادامه داد: ما عمدتاً جلوی در، در راه پله و در طبقات فیلمبرداری داشتیم و اگر ساختمانی آسانسور داشت از آن استفاده می‌کردیم، اما طبیعتاً همه ساکنان ساختمان درگیر شرایط تولید می‌شدند. از سوی دیگر، با ورود بازیگران جدید نیز چالش‌هایی داشتیم. بازیگری که تازه به پروژه اضافه می‌شد باید با گروهی که چند ماه کنار هم کار کرده بودند، هماهنگ می‌شد و این نیازمند صبوری بود. تا زمانی که بازیگر با گروه اخت می‌شد، نقش او به پایان می‌رسید و همین موضوع کار را دشوار می‌کرد. 

وی درباره فشردگی برنامه تولید توضیح داد: ساعت کاری ما بسیار زود شروع می‌شد؛ برخلاف بسیاری از پروژه‌ها، ما از ساعت ۵:۳۰ صبح کار را آغاز می‌کردیم که یکی از سخت‌ترین تایم‌های کاری است. بازیگران جدید باید در همین شرایط خودشان را با گروه هماهنگ می‌کردند. 

مدیر تولید «اسباب زحمت» با اشاره به سایر مشکلات پروژه گفت: فیلمبرداری در خیابان‌ها و جاده‌ها، دریافت مجوز‌ها و همزمانی با شرایط خاصی مانند جنگ ۱۲ روزه و محدودیت‌های پروازی، از دیگر مسائل ما بود. تردد خاور نیازمند همکاری راهور بود که خوشبختانه این همکاری انجام شد و از این بابت دچار بحران نشدیم، اما طبیعتاً سختی‌های خود را داشت. 

وی افزود: برای هر لوکیشن باید ۸ یا ۹ واحد را راضی می‌کردیم. ساکنان بسیار همراه بودند و حتی در هماهنگی‌ها کمک می‌کردند. تجربه همکاری با آقای آقاخانی برای من بسیار ارزشمند بود؛ ایشان همزمان در صحنه، کارگردانی، بازیگری و نویسندگی حضور داشتند و در بحران‌های تولید کنار ما می‌ایستادند و با گفت‌و‌گو شرایط را برای پیشبرد پروژه تسهیل می‌کردند. 

کنگاور نظری در پاسخ به تفاوت‌های تولید یک سریال کمدی ماه رمضانی با آثار جدی گفت: من تجربه کار‌های جدی زیادی داشتم و این اولین کارم در این خط و سیاق طنز بود. به نظر من کمدی سختی‌های بیشتری نسبت به کار جدی دارد. در فضای طنز، تکرار برداشت‌ها بیشتر است، چون بازیگران باید تمرین کنند و ممکن است خنده‌شان بگیرد یا تپق بزنند. ما دورخوانی و تمرین‌های زیادی داشتیم تا قبل از هر پلان بازیگران آماده باشند. این تکرار‌ها زمان تولید را تحت تأثیر قرار می‌داد. 

وی ادامه داد: در کار جدی گرفتن حس برای بازیگر در تکرار صحنه‌ها راحت‌تر است، اما در طنز شرایط متفاوت است؛ از گریم گرفته تا نوع اجرا و فضای صحنه. جنس کار طنز کاملاً با آثار جدی فرق می‌کند و هرکدام ویژگی‌های خاص خود را دارند. با این حال، تجربه تولید این مجموعه برای من بسیار جذاب و متفاوت بود. 

مدیر تولید «اسباب زحمت» درباره انتخاب لوکیشن‌ها نیز گفت:. نمی‌توانستیم صرفاً به سراغ لوکیشن‌های آماده فیلمبرداری برویم. فیلم‌نامه در بافت امروزی و میان اقشار متوسط جامعه می‌گذشت و باید خانه‌هایی را انتخاب می‌کردیم که به زندگی واقعی مردم نزدیک باشد. در عین حال، دسترسی خیابان برای ورود خاور و عوامل نیز اهمیت داشت. 

وی تأکید کرد: برای هر لوکیشن چندین گزینه را بررسی می‌کردیم؛ پنج یا شش مورد بازدید می‌شد، تصاویر بازبینی و تحلیل می‌شد و در نهایت گزینه‌ای انتخاب می‌شد که بیشترین نزدیکی را به سوژه آن قسمت و سکانس داشته باشد. این حساسیت و دقت در انتخاب لوکیشن قطعاً در کیفیت و باورپذیری اثر برای مخاطب تأثیرگذار بوده است.